พระไตรปิฎกเล่มที่ ๙ พระสุตตันตปิฎก เล่ม ๑

พระไตรปิฎกเล่มที่ ๙ พระสุตตันตปิฎก เล่ม ๑
ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค

ทีฆนิกาย
สีลขันธวรรค

๑. พรหมชาลสูตร
เรื่องสุปปิยปริพาชกกับพรหมทัตตมานพ
จุลศีล
มัชฌิมศีล
ติรัจฉานกถา
มหาศีล
ติรัจฉานวิชา
ทิฏฐิ ๖๒
ปุพพันตกัปปิกาทิฏฐิ ๑๘
สัสสตทิฏฐิ ๔
ปุพเพนิวาสานุสสติ
สัสสตทิฏฐิ ๔
เอกัจจสัสสติกทิฏฐิ ๔
อันตานันติกทิฏฐิ ๔
อมราวิกเขปิกทิฏฐิ ๔
อธิจจสมุปปันนิกทิฏฐิ ๒
อปรันตกัปปิกทิฏฐิ ๔๔
สัญญีทิฏฐิ ๑๖
อสัญญีทิฏฐิ ๘
เนวสัญญีนาสัญญีทิฏฐิ ๘
อุจเฉททิฏฐิ ๗
ทิฏฐธรรมนิพพานทิฏฐิ ๕
ฐานะของผู้ถือทิฏฐิ


๒. สามัญญผลสูตร
เรื่องพระเจ้าอชาตศัตรู
กถาปรารภพระพุทธคุณ
วาทะของศาสดาปูรณะ กัสสป
วาทะของศาสดามักขลิ โคศาล
วาทะของศาสดาอชิตะ เกสกัมพล
วาทะของศาสดาปกุธะ กัจจายนะ
วาทะของศาสดานิครนถ์ นาฏบุตร
วาทะของศาสดาสญชัย เวลัฏฐบุตร
สันทิฏฐิกสามัญญผลปุจฉา
สันทิฏฐิกสามัญญผลเทศนา
จุลศีล
มัชฌิมศีล
มหาศีล
อินทรียสังวร
สติสัมปชัญญะ
สันโดษ
อุปมานิวรณ์
รูปฌาน ๔
วิชชา ๘
วิปัสสนาญาณ
มโนมยิทธิญาณ
อิทธิวิธญาณ
ทิพยโสตญาณ
เจโตปริยญาณ
ปุพเพนิวาสานุสสติญาณ
จุตูปปาตญาณ
อาสวักขยญาณ
พระเจ้าอชาตศัตรูแสดงพระองค์เป็นอุบาสก


๓. อัมพัฏฐสูตร
เรื่องอัมพัฏฐมาณพ
ว่าด้วยศากยวงศ์
ว่าด้วยวงศ์ของอัมพัฏฐมาณพ
คาถาสนังกุมารพรหม
วิชชาจรณสัมปทา
จุลศีล
มัชฌิมศีล
มหาศีล
อินทรียสังวร
ว่าด้วยอุปมานิวรณ์ ๕
รูปฌาน ๔
วิชชา ๘
วิปัสสนาญาณ
มโนมยิทธิญาณ
อิทธิวิธญาณ
ทิพยโสตญาณ
เจโตปริยญาณ
ปุพเพนิวาสานุสสติญาณ
จุตูปปาตญาณ
อาสวักขยญาณ
ทางเสื่อมวิชชาและจรณะ ๔
บุรพฤาษี ๑๐ ตน
โปกขรสาติพราหมณ์
พราหมณ์โปกขรสาติแสดงตนเป็นอุบาสก


๔. โสณทัณฑสูตร
ว่าด้วยพุทธคุณ
ว่าด้วยคุณของโสณทัณฑพราหมณ์
ว่าด้วยพุทธคุณ
พราหมณ์บัญญัติ
ว่าด้วยคุณของมาณพอังคกะ
จุลศีล
มัชฌิมศีล
มหาศีล
วิชชา ๘ วิปัสสนาญาณ
มโนมยิทธิญาณ
อิทธิวิธิญาณ
ทิพยโสตญาณ
เจโตปริยญาณ
ปุพเพนิวาสานุสสติญาณ
จุตูปปาตญาณ
อาสวักขยญาณ
โสณทัณฑพราหมณ์แสดงตนเป็นอุบาสก
อธิบายของโสณทัณฑพราหมณ์


๕. กูฏทันตสูตร
มหายัญของกูฏทันตพราหมณ์
ว่าด้วยพระพุทธคุณ
ว่าด้วยยัญของพระเจ้ามหาวิชิตราช
ยัญญสัมปทา ๓ มีบริวาร ๑๖
ว่าด้วยพุทธยัญ นิตยทาน
การสร้างวิหารแด่พระสงฆ์ผู้มาแต่ทิศ ๔
สรณคมน์
การสมาทานศีล ๕
จุลศีล
มัชฌิมศีล
มหาศีล
วิชชา ๘ วิปัสสนาญาณ
มโนมยิทธิญาณ
อิทธิวิธญาณ
ทิพยโสตญาณ
เจโตปริยญาณ
ปุพเพนิวาสานุสสติญาณ
จุตูปปาตญาณ
อาสวักขยญาณ
กูฏทันตพราหมณ์แสดงตนเป็นอุบาสก
กูฏทันตพราหมณ์บรรลุโสดาปัตติผล


๖. มหาลิสูตร
เรื่องของพระนาคิตเถระ พุทธอุปัฏฐาก
เรื่องของพระเจ้าลิจฉวี โอฏฐัทธะ
เรื่องของสามเณรสีหะ
สมาธิที่บำเพ็ญเฉพาะส่วน
การเห็นรูปทิพย์ การฟังเสียงทิพย์
เหตุแห่งการทำให้แจ้งสมาธิภาวนา
อริยมรรคมีองค์ ๘
เรื่องมัณฑิยปริพาชกและชาลิยปริพาชก
จุลศีล
มัชฌิมศีล
มหาศีล
รูปฌาน ๔
วิชชา ๘ วิปัสสนาญาณ
มโนมยิทธิญาณ
อิทธิวิธญาณ
ทิพพโสตญาณ
เจโตปริยญาณ
ปุพเพนิวาสานุสสติญาณ
จุตูปปาตญาณ
อาสวักขยญาณ


๗. ชาลิยสูตร
เรื่องของมัณฑิยปริพาชกและชาลิยปริพาชก
จุลศีล
มัชฌิมศีล
มหาศีล
รูปฌาน ๔
วิชชา ๘
วิปัสสนาญาณ
มโนมยิทธิญาณ
อิทธิวิธญาณ
ทิพพโสตญาณ
เจโตปริยญาณ
ปุพเพนิวาสานุสสติญาณ
จุตูปปาตญาณ
อาสวักขยญาณ


๘. มหาสีหนาทสูตร
เรื่องอเจลกกัสสป
กถาว่าด้วยการละอกุศล
กถาว่าด้วยการสมาทานกุศล
กถาว่าด้วยการหลีกบาปด้วยตบะ
ว่าด้วยอเจลกวัตร
สีลสัมปทา
จุลศีล
มัชฌิมศีล
มหาศีล
อินทรียสังวร
สติสัมปชัญญะ
สันโดษ
จิตสัมปทา
ปัญญาสัมปทา
สีหนาท
ติตถิยปริวาส


๙. โปฏฐปาทสูตร
เรื่องปริพาชกโปฏฐปาทะ
ติรัจฉานกถา
ว่าด้วยอภิสัญญานิโรธ
จุลศีล
มัชฌิมศีล
มหาศีล
อินทรียสังวร
สติสัมปชัญญะ
สันโดษ
อุปมานิวรณ์ ๕
เหตุเกิดและเหตุดับสัญญา
การเข้าอภิสัญญานิโรธ
ว่าด้วยสัญญาและอัตตา
อัพยากตปัญหา
จิตตหัตถิสารีบุตรและโปฏฐปทปริพาชก
เอกังสิธรรม
ว่าด้วยทิฏฐิของสมณพราหมณ์
การได้อัตตา ๓ ประการ
จิตตหัตถิสารีบุตรบรรลุพระอรหัตตผล


๑๐. สุภสูตร
เรื่องสุภมาณพ
สุภสูตร อริยขันธ์ ๓-อริยศีลขันธ์
อริยขันธ์ ๓
อริยศีลขันธ์
จุลศีล
มัชฌิมศีล
มหาศีล
อริยสมาธิขันธ์
อุปมานิวรณ์
อริยปัญญาขันธ์
วิชชา ๘
วิปัสสนาญาณ
มโนมยิทธิญาณ
อิทธิวิธญาณ
ทิพยโสตญาณ
เจโตปริยญาณ
ปุพเพนิวาสานุสสติญาณ
จุตูปปาตญาณ
อาสวักขยญาณ
สุภมาณพแสดงตนเป็นอุบาสก


๑๑. เกวัฏฏสูตร
เรื่องนายเกวัฏฏ (ชาวประมง)
ปาฏิหาริย์ ๓ ประการ-อิทธิปฏิหาริย์
อาเทสนาปฏิหาริย์
อนุสาสนีปาฏิหาริย์
จุลศีล
มัชฌิมศีล
มหาศีล
อินทรียสังวร
อุปมานิวรณ์
รูปฌาน ๔
วิชชา ๘
วิปัสสนาญาณ
มโนมยิทธิญาณ
อิทธิวิธญาณ
ทิพพโสตญาณ
เจโตปริยญาณ
ปุพเพนิวาสานุสสติญาณ
จุตูปปาตญาณ
อาสวักขยญาณ
เรื่องภิกษุแสวงหามหาภูต
อุปมาด้วยนกตีรทัสสี
แถลงปัญหามหาภูต


๑๒. โลหิจจสูตร
เรื่องโลหิจจพราหมณ์
ว่าด้วยพระพุทธคุณ
ทรงโปรดโลหิจจพราหมณ์
ศาสดาที่ควรแก่การท้วง ๓ จำพวก
ศาสดาที่ไม่ควรท้วง
จุลศีล
มัชฌิมศีล
มหาศีล
อินทรียสังวร
สติสัมปชัญญะ
สันโดษ
อุปมานิวรณ์ ๕
รูปฌาน ๔
วิชชา ๘
วิปัสสนาญาณ
มโนมยิทธิญาณ
อิทธิวิธญาณ
ทิพพโสตญาณ
เจโตปริยญาณ
ปุพเพนิวาสานุสสติญาณ
จุตูปปาตญาณ
อาสวักขยญาณ
โลหิจจพราหมณ์แสดงตนเป็นอุบาสก


๑๓. เตวิชชสูตร
วาเสฏฐะและภารทวาชมาณพเข้าเฝ้า
ทรงซักวาเสฏฐมานพ
อุปมาด้วยนางงามในชนบท
อุปมาด้วยพะองขึ้นปราสาท
อุปมาด้วยแม่น้ำอจิรวดี
ทางไปพรหมโลก
จุลศีล
มัชฌิมศีล
มหาศีล
อินทรียสังวร
สติสัมปชัญญะ
สันโดษ
อุปมานิวรณ์ ๕
อัปปมัญญา ๔
วาเสฏฐมาณพและภารทวาชมาณพแสดงตนเป็นอุบาสก


รวมพระสูตรในวรรคนี้มี ๑๓ สูตร คือ

๑. พรหมชาลสูตร
๒. สามัญญผลสูตร
๓. อัมพัฏฐสูตร
๔. โสณทัณฑสูตร
๕. กูฏทันตสูตร
๖. มหาลิสูตร
๗. ชาลิยสูตร
๘. มหาสีหนาทสูตร
๙. โปฏฐปาทสูตร
๑๐. สุภสูตร
๑๑. เกวัฏฏสูตร
๑๒. โลหิจจสูตร
๑๓. เตวิชชสูตร

ศึกษาเพิ่มเติม etipitaka
ศึกษาเพิ่มเติม 84000

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

๑. พรหมชาลสูตร (เรื่องสุปปิยปริพาชกกับพรหมทัตตมานพ)

พระไตรปิฎก เล่มที่ ๙ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๑ ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค พระสุตตันตปิฎก เล่ม ๑ ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น ๑. พรหมชาลสูตร เรื่องสุปปิยปริพาชกกับพรหมทัตตมานพ [๑] ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้- สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาค เสด็จดำเนินทางไกลระหว่างกรุงราชคฤห์กับเมืองนาฬันทา พร้อมด้วยภิกษุสงฆ์หมู่ใหญ่ประมาณ ๕๐๐ รูป แม้สุปปิยปริพาชกก็ได้เดินทางไกลระหว่างกรุง ราชคฤห์กับเมืองนาฬันทา พร้อมด้วยพรหมทัตตมาณพผู้อันเตวาสิก. ได้ยินว่าในระหว่างทางนั้น. สุปปิยปริพาชก กล่าวติพระพุทธเจ้า ติพระธรรม ติพระสงฆ์ โดยอเนกปริยาย ส่วน พรหมทัตตมาณพอันเตวาสิกของสุปปิยปริพาชก กล่าวชมพระพุทธเจ้า ชมพระธรรม ชม พระสงฆ์ โดยอเนกปริยาย อาจารย์และอันเตวาสิกทั้งสองนั้น มีถ้อยคำเป็นข้าศึกแก่กันโดยตรง ฉะนี้ เดินตามพระผู้มีพระภาคและภิกษุสงฆ์ไปข้างหลังๆ ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเสด็จ เข้าไปประทับแรมราตรีหนึ่ง ณ พระตำหนักหลวง ในพระราชอุทยาน อัมพลัฏฐิกาพร้อมด้วย ภิกษุสงฆ์ แม้สุปปิยปริพาชก ก็ได้เข้าพักแรมราตรีหนึ่ง ใกล้พระตำหนักหล...
อ่านเพิ่มเติม

๑๐. สุภสูตร (เรื่องสุภมาณพ)

พระไตรปิฎก เล่มที่ ๙ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๑ ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค ๑๐. สุภสูตร เรื่องสุภมาณพ [๓๑๔] ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้- สมัยหนึ่ง เมื่อพระผู้มีพระภาคเสด็จปรินิพพานแล้วไม่นาน ท่านพระอานนท์อยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตพระนครสาวัตถี. [๓๑๕] ก็สมัยนั้น สุภมาณพโตเทยยบุตร พักอยู่ในพระนครสาวัตถี ด้วยกรณียกิจ บางอย่าง ครั้งนั้น สุภมาณพโตเทยยบุตร เรียกมาณพน้อยคนหนึ่งมาว่า มานี่แน่ พ่อมาณพ พ่อจงเข้าไปหาพระอานนท์ถึงที่อยู่แล้ว เรียนถามพระสมณอานนท์ผู้มีอาพาธน้อย มีโรคเบาบาง กระปรี้กระเปร่า มีกำลัง อยู่สำราญ ตามคำของเราว่า สุภมาณพโตเทยยบุตร เรียนถามถึงท่าน และจงกล่าวอย่างนี้ว่า ข้าพเจ้าขอโอกาส ขอท่านพระอานนท์ จงอนุเคราะห์เข้าไปยังนิเวศน์ ของสุภมาณพโตเทยยบุตรเถิด มาณพน้อยนั้นรับคำสุภมาณพโตเทยยบุตรแล้ว เข้าไปหาท่าน พระอานนท์ถึงที่อยู่ ได้ปราศรัยกับท่านพระอานนท์ ครั้นผ่านการปราศรัยพอให้ระลึกถึงกันไปแล้ว นั่ง ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง จึงเรียนว่า สุภมาณพโตเทยยบุตรถามถึงท่าน และเขาสั่งมาอย่างนี้ว่า ขอท่านพระอานนท์ จงอนุเคราะ...
อ่านเพิ่มเติม